UV-index Azië & Midden-Oosten

Azië heeft de breedste UV-gradiënt van alle continenten, van Indonesische en Maldivische atollen dicht bij de evenaar tot de Kazachse steppe ver boven 50°N. Tropische eilandstaten liggen op koraalriffen slechts één tot twee meter boven zeeniveau, met constant intens zonlicht en reflecterende water- en zandoppervlakken. De Maldivische archipel strekt zich in het bijzonder uit van het Ihavandhippolhu-atol in het noorden tot het Addu-atol net ten zuiden van de evenaar en registreert gemiddeld ongeveer 2 778 uur helder zonlicht per jaar.

Hoogte is Azië's tweede grote UV-versterker. Het Tibetaanse plateau bereikt een gemiddelde hoogte van meer dan 4 500 m — wat het de naam "Dak van de Wereld" opleverde — en de dunne lucht erbovenop laat een veel groter deel van de inkomende UV de grond bereiken. Het UV-index-prognosemodel behandelt hoogte, oppervlaktereflectiviteit van sneeuw en ijs en stratosfeerisch ozon als de belangrijkste factoren voor oppervlakte-UV; hooggelegen Aziatische regio's combineren alle drie, wat resulteert in enkele van de hoogste gemeten oppervlakte-UV-waarden wereldwijd ondanks koele luchttemperaturen.

De hoogste omgevings-UV-waarde van de regio ligt op ongeveer 10.224 J/m² (Maldiven) en behoort tot de hoogste waarden die de WHO wereldwijd heeft gemeten; de laagste ligt op 2.257 J/m² (Kazachstan). De ruwweg viervoudige kloof tussen Azië's tropische en noordelijke uitersten is groter dan de spreiding in de meeste andere continenten.