Indeks UV 🇵🇱Polska

Polska rozciąga się na Niżu Środkowoeuropejskim mniej więcej od 49°N na grani Tatr do około 55°N na wybrzeżu Bałtyku, na dystansie około 649 km z północy na południe. Na tych średnich i wyższych szerokościach geograficznych słońce w południe pozostaje poniżej 65° nawet w przesilenie letnie, dlatego UV jest silnie sezonowe: dni zimowe przy nisko stojącym słońcu i częstym zachmurzeniu dostarczają słabego UV, podczas gdy południowe godziny późnej wiosny i lata dominują w rocznym bilansie ekspozycji w przejściowych masach powietrza morsko-kontynentalnych.

Polski reżim UV obejmuje nietypowy dla kraju środkowoeuropejskiego zakres pionowy. Polskie Tatry mieszczą jedyny krajobraz alpejski na całej długości 1200-kilometrowego łuku Karpat: Rysy mają 2500 m, a 70 szczytów przekracza 2000 m, gdzie rzadsza atmosfera, częsta pokrywa śnieżna i bardziej przejrzyste letnie niebo wynoszą UV przy powierzchni znacznie ponad wartości nizinne. Z kolei 528 km wybrzeża Bałtyku i płaska Nizina Polska otrzymują bardziej jednolite, bardziej zachmurzone UV łagodzone przez powietrze morskie, a obserwatorium w Belsku Dużym na Mazowszu zakotwicza długoletni monitoring ozonu i UV nad nizinami środkowoeuropejskimi.

Polska zajmuje #179 miejsce na 191 w globalnym rankingu otaczającego UV WHO przy średniej dziennej UV wynoszącej około 1749 J/m², w okolicach 6. percentyla na świecie.